door: F. von Zeikhoven

En jawel hoor, Marianne Thieme, het liefste schaapje uit de ZevendeDagAdventistenkudde van Jezus, heeft *kuch*een kennelijk pact met de Duivel gesloten en laat daarmee subtiel aan Wilders weten ze best eauk wel vier jaar met hem het bed, corrigeer, het regeringspluche wil delen.

In het holst van deze nacht van de dertigste mei 2010 stuurde Marianneke een verkiezingspropagandaspam voor haar de Partij voor de Dieren de digitale wereld in. Qua strategie volgens het overduidelijk van GeenStijl gejatte concept: “Stel je moet kiezen”. Deze keer moest uw F. Von Zeikhoven dat dan maar doen tussen haar MyLittlePonyPartij en de SP van de onverwacht getalenteerde TK2010-verkiezingsdebatrevelatie Emile Roemer.

Alles overhebbend voor zetelbehoud na TK2010, veegt Thieme in die spam haar bevallige reedt af met het Tweede Grote Gebod van haar Herder: “Hebt uw naaste lief als uzelve.” (Math. 22:39) en zet in haar verkiezingsmailvod over de rug van de SP de racistenjokerT in:

“Nederland moet geen laaggeschoolde arbeidsmigranten meer toelaten.”

Los van het overduidelijke en lompe opportunisme van meisje Thieme, is het best aardig om aan de weet te komen of ze nou door dat standpunt de afgelopen sabbat al uit de tempel gegooid is, of dat haar mede-Zevendedagsadventisten van haar kerkgemeente in Utrecht, pardon,  Breda dat op de eerst volgende sabbat (volgende week zaterdag) tussen 11:00 en 12:00 alsnog even gaan regelen tijdens de Sabbatschool? Want de bijbelclub van Marianne is naar verluidt vooral gesteld op de Joodse wetten. En één niet onbeduidende gooit de beschermvrouwe van het dierenvleeschelijke hier toch wel erg voor de varkens…

Nou Marianne, vertel het dan maar, je laat de hele wereld weten dat jij vind dat Nederland geen laaggeschoolde arbeidsmigranten meer moet toelaten. Dan geldt voor jou dus de volgende Wet van JHWH eauk niet meer?

Lees je even mee? Exodus 23:9 “Gij zult ook den vreemdeling niet onderdrukken; want gij kent het gemoed des vreemdelings, dewijl gij vreemdelingen geweest zijt in Egypteland.” Marianne…. Ben je er nog?

Nee, Von Zeikhoven weet het nu zeker.  In de top van de Partij voor de Dieren zitten alleen maar papegaaien die voor een zeteltje electorale winst zonder blikken of blozen hun levensbeschouwelijke principes verkopen aan de hoogste bieder…

Amen…

Door: F. von Zeikhoven

‘De gouden glorie van een zonsopgang in de Pacific‘.
Het is een feeërieke omschrijving van één van de mooiere verschijningen waarmee  moeder natuur ons stervelingen uitnodigt een moment te vergeten dat we onvermijdelijk tot stof zullen wederkeren, ons uitnodigt voor slechts een moment te waarderen wat is.

De Pacific, of zoals het in goed Nederlandsch heet, de Grote Oceaan, biedt in zijn schier oneindig lijkende uitgestrektheid evenzo oneindig vele uitzichtspunten om die gouden glorie van een zonsopgang te beleven. Sommige ervan zijn wereldberoemde publiekstrekkers, maar juist de allerindrukwekkendste in werkelijkheid kunnen zien, kunnen maar zeer weinigen. Ik heb het over de ruimtevaarders in het International Space Station ISS. Regelmatig vangen de astronauten, op een hoogte vliegend van honderden kilometers en daarmee ver verwijderd van aardse oorlogen, beelden van de meest fraaie ruimtetaferelen in digitale deeltjesbestanden…

De indrukwekkende zonsopgang hierboven werd op 21 juli 2003 gefotografeerd door een Expeditie Zeven-bemanningslid van de ISS. Behalve de inderdaad gouden zonsopgangsschittering via het water van de Grote Oceaan zijn ook enkele toppen van Cumulonimbus- of onweerswolken goed te zien. Op de bewerkte versie van deze gigapica is via hun aambeeldvormige  wolkentoppen nog beter te zien dat onweerswolken een hoogte van kilometers boven andere wolken kunnen halen.

“The golden glory of a pacific sunrise’ is echter ook een zinsnede die op een andere manier met het stilzetten van de tijd te maken heet. Het is fragment uit de oorspronkelijke begeleidende tekst bij een foto uit het Nationaal Archief van de VS (NARA) en stond op 28 mei 2009 op de site van het Amerikaans Nationaal Archief als ‘Today’s Document’.

Op 28 mei 2009 was het in de VS Memorial Day, de Amerikaanse variant van onze vierde mei, dodenherdenking. De Amerikaanse gedenkdag bestaat echter niet pas sinds WO II, zoals Dodenherdenking op 4 mei bij ons sinds mei 1946 wel het geval is. Memorial Day is voor het eerst gehouden in 1868, vier jaar na de Amerikaanse burgeroorlog. En niet toevallig ingesteld door John A. “Black Jack” Logan, voormalig Unie-generaal tijdens de Amerikaanse Burgeroorlog.

Archives.gov schrijft er dit over: “Traditionally observed on the last Monday in May, Memorial Day was officially established by John A. “Black Jack” Logan, a charismatic Civil War general, Congressman, Senator, and commander of the Grand Army of the Republic in 1868, for “the purpose of strewing with flowers, or otherwise decorating the graves of comrades who died in defense of their country…” In this photo a Coast Guardsman observes a moment of silence before the graves of his fallen comrades on an unnamed atoll in the Pacific.”

Memorial day… Soms duiken er op de internets  ineens oude foto’s op die ooit door iemand voorzien zijn van een bijschrijft dat alles zegt.  Zoals bij deze indrukwekkende foto.

In het kader van ‘brrrr, het is weer herfst’ deze illustere picca van naderend slecht weer. Genomen op ik weet niet wanneer boven Moskou. Te zien een zogenaamde rolwolk, een betrekkelijk zeldzaam weersverschijnsel dat zich meestal voordoet ten tijden van grote woei-verplaatsingen als gevolg van een abrubte wisseling van koude en warme lucht. Of andersom. Van de bovenkant gezien, ziet een rolwolk er zo uit.

In Nederland was dit jaar nog begin juni een mooie bewegende variant te zien boven het Nationaallandschapseiland ten tijde van de traditionele exit-lente wolkbreuk. Die maakt een einde aan de warme, zonnige dagen die meestal de laatste week van mei, eerste week van juni ons land plezieren. Maar ook in het najaar doet dit weersfenomeen zich nog wel voor, vorige week in beperkte mate opnieuw boven het Nationaallandschapseiland en het Eiland van Dordrecht. Hierrr één in bewegende beelden, en daarrrr nog één!

Dat er ook zeer fraaie exemplaren gekiekt worden, getuigt deze picca van afgelopen 25 januari uit Uruguay.

Niet vergeten: vanavond Leoniden, hele avond te zien bij helder weer, hoogtepunt tussen 22:34 en 22:44 uur! Zeker rond die tijd de moeite om een filmpje te maken!

F. von Zeikhoven |17 november 2009 | 06:00 |

- Desinit in piscem mulier formosa superne -

Deze intrigerende Latijnse spreuk schoot me door het hoofd toen ik onlangs in een voor mij volslagen vreemde stad langs een viskraam liep en daar een aanlokkelijk, woest voloptues, lang-roodharig viswijf een harinkje uit de vitrine zag pakken. Het kan trouwens ook heel goed een scholletje geweest zijn, of een rode poon, een kabeljauw of een moot blauwe vinvis. Want in haar diep vooroverbuigende aanblik gevangen, ging mijn aanstonds nog net niet als door de bliksem getroffen, edoch plots naar weldadige ontlading smachtende verlangen er met mijn doorgaans vlijmscherpe, heldere waarnemingsvermogen vandoor. Causaal wellicht mede daartoe aangezet door het subtiel heerlijk zoete, bijna niet waarneembare zoutachtige maritieme parfum dat de bevallige deerne duidelijk geurbaar in haar verder dan onmmiddelijke nabijheid verspreidde.

Bij de kraam stond ook een vrouw te wachten toen een ritmisch met een smalle, geheel witte wandelstok -het wit onderbroken door enkele kleine rode ringetjes- op de straat en tegen andere objecten tikkende man met zéér donkere zonnenbril, in het voorbijgaan vriendelijk groette: “dag dames!” Vond ik best een knappe waarneming, de man was overduidelijk stekeblind want nog geen twee stappen verderop liep hij zich te barsten tegen een toch overduidelijk op zijn weg staande paal van een voetgangersstoplicht.

Doof zal hij trouwens ook geweest zijn, want hij was nog zo gewaarschuwd. Althans, dat zei de ambulancebroeder die hem even later de ziekenwagen inschoof. “Het is iedere week raak met deze meneer, we kunnen onze klok erop gelijk zetten dat we weer een telefoontje krijgen uit de viskraam hier of we Jules even kunnen komen ophalen. We komen er maar niet achter waarom hij dat toch steeds weer doet, want verder is het een opgeruimde, vrolijke kerel.” Hij verhaalde nog even verder, maar opnieuw voelde ik mijn aandacht spontaan uit mijn hoofd wegzweven en zich beneden mijn abdominen weer oprichten.

De meest wilde gedachten schoten als een school paringsdriftige zeekatten door mijn hoofd toen de blauw-zeewiergroene ogen van de zeemeermin de mijne plots vingen en ik haar ergens uit de verte hoorde vragen: “Meneer Van Zeikhoven? Waar kan ik u vandaag gelukkig mee maken?” Hoe wist ze mijn naam…?